Skit 6 (Lata)

Lyrics

Patrzył tępo na jej zdjęcie, po czym obrócił je i przeczytał dedykację: "Jestem Ariadną, której życie jest nicią Dziewczyną tego, którego życie jest labiryntem Walką z minotaurem skrytym w głębi siebie Pamiętaj, moja nić nie oplata Cię, ale wyplątuje" Każdy dzień bolał swoim bezznaczeniem Nie miał nawet pomysłu, czego mógłby chcieć Co mogłoby mu przywrócić poczucie życia Czasem tylko przy jakimś wierszu Nostalgia ściskała go w piersi tak mocno Że aż zrobiło mu się słabo Nie wiedział, dlaczego wydaje mu się, że wszystko jest już skończone Skąd ta tęsknota za wszystkimi miejscami W których go nie ma i już nie będzie? I co z tym wszystkim zrobić, czym się zająć? Jak wypełnić tę lukę, jak znowu odnaleźć swoje życie? Najgorsze, że mimo tej wielkiej zmiany On pozostał taki, jaki był Tchórzliwy, nienasycony, spragniony wrażenia Ale jego pajęcze ręce nie miały już materiału By natkać sobie snów, marzeń i złudzeń Beznadziejnie przebierał odnóżami Rozkopując powietrze, rozbijając pustkę I nie działo się kompletnie nic Wielkie nic, okupione wciąż tym samym ostatecznym zmęczeniem I był coraz bardziej pewny, że nie dokopie się do niczego Nie wiedział, co robić Całe swoje życie traktował jako etap przejściowy Przed jakimś ostatecznym zrozumieniem Zmianą, która nada temu życiu poczucie właściwości Jednak nic z tego, nic takiego nigdy się nie wydarzało