Song Meaning

The lyrics paint a stark picture of fractured memory and the painful inability to recapture a lost connection. The narrator grapples with "niepamięć" (forgetfulness/oblivion), managing to recall only fleeting "impressions" from the darkness, while the essence of a past relationship – the "taste of her skin, the sound of her voice" – eludes even sensory memory. This struggle to articulate the past leads to frustration, a feeling of being a "grafoman" (hack writer) lost in words, unable to begin anew, mirroring the plea "can you start over?" from the past. The narrator admits to a deep-seated insecurity, a chameleon-like tendency to adopt the colors of others, especially hers, questioning whether this performance was a lie. The only true sense of self, of "breathing," emerged when alone, yet the narrator "drowned" trying to change for her, a descent that continues to this day. The central tension lies in the simultaneous presence and absence of the past relationship. The chorus, with its repeated "ból, ból" (pain, pain) and time flowing "down, down, down," emphasizes a downward spiral. The image of "sand slipping through fingers" suggests lost time, but the crucial detail is "ale nie mój" (but not mine), implying a detachment from the passage of time itself, or perhaps that the loss is not entirely the narrator's fault. The haunting refrain "We are still together somewhere, but never here, never here" perfectly encapsulates this state of being perpetually connected yet irrevocably separated from the present moment and place. The second verse introduces a profound, almost cosmic, sense of unreality and loss. The narrator reflects on the ephemeral nature of existence, how "everything you live for will cease to exist." The image of watching "particles swirl" in a glass of tea becomes a powerful metaphor for lost essence and the inability to grasp fleeting moments. This moment of recognition, feeling like one of those "particles," leads to an overwhelming sense of suffocation, "running out of air." The narrator's attempt to speak of love is met with "mouths full of water," a visceral image of being silenced and unable to express what matters most. The irony is sharp: others find themselves in the narrator's "lostness," but the narrator and she did not, despite a promise that led to her drowning when broken. Ultimately, the lyrics resonate because they articulate a specific kind of existential and relational failure. The writing captures the paralyzing effect of memory loss and the inability to communicate, turning profound feelings into inarticulate gasps and swirling particles. The repeated imagery of drowning and falling, coupled with the stark contrast between past togetherness and present absence, creates a potent sense of unresolved grief and the enduring pain of what cannot be reclaimed or expressed, leaving only the echo of "pain, pain."

Bisz - Rap, Polska

Niepamięć

0 Plays

Duration: 3:32

View Artist View Album

Language:

[Zwrotka 1] Pamiętam tylko te parę impresji ostrożnie wyławiam je z mroku Resztę przykrywa niepamięć, smak jej skóry, brzmienie jej głosu Nosi je pamięć zmysłów, która mym słowom się zawsze wymyka I mam ją na końcu języka, zawsze ma ją na końcu języka Czasem z takich niemożności rodzi się wiersz, częściej frustracja Czasem poeta, zwykle grafoman, któremu życie znów kona na kartkach Jestem tym drugim, co próbując uchwycić moment gubi się w słowach Nie zaczynaj tego od nowa, mówiła, czy można zaczynać od nowa? Zawsze był pełen zazdrości, bo zawsze udawał swą wartość To nawet nie kompleks niższości, niestety, i ciężko uchylić się faktom Jak kameleon przybierał barwy otoczenia, w którym się znalazł A przy niej stawał się tym, kim chciała by był i nie wiem, czy kłamał Zawsze chciał dobrze dla wszystkich, bo czego sam chce, nie wiedział nigdy Wszędzie czuł się nie na miejscu złapany w pułapkę oczekiwań innych Tylko gdy zostawał sam, wypływał na powierzchnię, czuł, że oddycha I zrobił wszystko, by zmienić się dla niej i dla niej tonie do dzisiaj [Refren] Wciąż wypuszczam bańki z ust, ból, ból Czas płynie jedynie w dół, w dół, w dół I leci przez palce piasek, ale nie mój Gdzieś ciągle jesteśmy razem, ale już nigdy nie tu, nigdy nie tu Wciąż wypuszczam bańki z ust, ból, ból Czas płynie jedynie w dół, w dół, w dół I leci przez palce piasek, ale nie mój Gdzieś ciągle jesteśmy razem, ale już nigdy nie tu, nigdy nie tu [Zwrotka 2] Jak miałbym tobie powiedzieć, że wszystko czym żyjesz przestanie istnieć Wszystko co kochasz, wszystko przed czym uciekasz stanie się nierzeczywiste Bo gdybyś mógł to uchwycić w ten sposób to może zdążyłbyś jeszcze Odnaleźć czas, przestrzeń na to by żyć i znaleźć swe miejsce Patrzyłeś na nią, mieszała herbatę w dużej przezroczystej szklance Potem mówiła do ciebie, lecz ty nie słyszałeś coś kazało patrzeć Jak drobiny bezwolnie wirują, tracąc esencje powolnym pasmem Jak ogony komet myślałeś, a potem kolejno siadały na dnie Wróżyłeś los z tych fusów wtedy, lecz nie miałeś o tym pojęcia Na balkonie zalanym słońcem zaczęło brakować powietrza Poczułeś zawroty głowy, jakbyś rozpoznał się W jednej z tych drobin I chciałeś powiedzieć jak bardzo ją... lecz usta miałeś pełne wody Kto sam siebie zwodzi zbyt długo na końcu robi się śliski, nic nie mów I co za ironia, że tak wielu ludzi, odnalazło siebie w twoim zagubieniu Lecz nie ty i nie ja, a ona choć dałeś jej słowo I trzymała się go do końca to gdy je złamałeś zaczęła tonąć [Refren] Wciąż wypuszczam bańki z ust, ból, ból Czas płynie jedynie w dół, w dół, w dół I leci przez palce piasek, ale nie mój Gdzieś ciągle jesteśmy razem, ale już nigdy nie tu, nigdy nie tu Wciąż wypuszczam bańki z ust, ból, ból Czas płynie jedynie w dół, w dół, w dół I choć wyciągamy do sobie ramiona, to cóż Gdy rany są tak głębokie, już nie ma ratunkowych kół

Credits

Writers: Bisz

Niepamięć

Niepamięć

Lyrics

Rate this song

Credits