Παιδιά Tου Φεγγαριού (Paidia Tou Feggariou)

Lyrics

[Chorus: Marina Satti] Τα παιδιά του φεγγαριού ξενυχτούν Για όσα ζήσαν στις γειτονιές δε μιλούν Όλα περνάνε όπως περνούν οι εποχές Όμως, δεν κλείνουν έτσι απλά οι πληγές [Verse 1: Vlospa] Αποφεύγω καιρό (καιρό) τον ελέφαντα που έχω μέσα στο δωμάτιό μου (Στο δωμάτιό μου) Το βάζω και αυτό στη μεγάλη μου λίστα μ' αυτά που θα φτιάξω από αύριο (Φτιάξω από αύριο) Από αύριο που είπα ότι ανοίγω τα μάτια μου κι όλα ξανά σοβαρεύουνε (Όλα, όλα) Τα κλειδιά πάνω στην πόρτα και ψάχνουμε ακόμα το πώς δραπετεύουμε (Παλεύουμε) Κάθομαι ακίνητος (ακίνητος) να δω αν τα σύννεφα πάνε πιο γρήγορα (Πάνε πιο γρήγορα) Παίρνω το χάπι του Limitless, μήπως και λύσω όλα μας τα προβλήματα (Ε; Ε;) Θα σε μισήσω γιατί είναι το φάρμακο μου είπανε για να περάσει (Περάσει) Όπως μας αρέσει βροχή και όταν τελειώσει μισούμε τη λάσπη (Λάσπη) Κι άλλες πληγές (κι άλλες) λες κι οι παλιές επουλώνουν (Ακους;) Κι άλλες σκιές (κι άλλες) και τα τέρατα μεγαλώνουν (Ahaha-ha) Τελειώνει η μέρα κι αφήνω στην τύχη να δούμε το πού θα μας πάει (Μας πάει) Γιατί αν δεν ξαπλώσει ο Ήλιος κι απόψε, δε βγαίνει για εμάς το φεγγάρι (Το φεγγάρι) [Chorus: Marina Satti] Τα παιδιά του φεγγαριού ξενυχτούν Για όσα ζήσαν στις γειτονιές δε μιλούν Όλα περνάνε όπως περνούν οι εποχές Όμως, δεν κλείνουν έτσι απλά οι πληγές [Verse 2: ΛΕΞ] Armstrong, Kubrick. Yuri Gagarin και Laika Το φεγγάρι φωτίζει για όλους μας. Πείτε στον Elon να σβήσει τη σβάστικα (Aha) Μαύροι κύκλοι και κάτω από τα μάτια, όχι μονάχα στο σήμα του Audi (Yah) Πληρώνω το τίμημα χρόνια για να 'μαι του φεγγαριού πρώτο παιδί (Hahaha) Τα αεροπλάνα μας πάνε κοντά του (Po) κι εγώ σε σκουντάω να μην κοιμηθείς Στην business class βλέπω Twin Peaks. Rest In peace, David Lynch (Rest in peace!) Πίσω στη γη, κυνηγάμε λεφτά και τα τρώμε κάτω απ' τη σκιά του Μεγαλώνω κι ελπίζω να μην αξιωθώ να δω πόλεμο στο όνομά του (Rro!) Πιστεύω σ' ενέργειες του σύμπαντος (aha), μα εδώ στον δρόμο μιλάμε με facts (Facts!) Διαμαντένια και global charts (aha). Δεν τα ποστάρω, τα λέω στα raps (Κατάλαβες;) Υπάρχουν συνήθειες που ο χρόνος δεν κόβει, είναι σαν τους Wu-Tang· για πάντα Βάζουμε κάρτες στα πάρτι κι είμαστε αισίως 40, τι γίνεται; [Chorus: Marina Satti & Vlospa] Τα παιδιά του φεγγαριού ξενυχτούν (Ξενυχτάμε πάντα) Για όσα ζήσαν στις γειτονιές δε μιλούν (Για όσα ζήσαμε, δε θα σου πούμε) Όλα περνάνε όπως περνούν οι εποχές (Όλα περνάνε όπως περνάνε οι εποχές) Όμως, δεν κλείνουν έτσι απλά οι πληγές ([?])