Autoportret

Lyrics

Say, are you really with me? Save me, if you… if you really with me Say, left, right, left, if you with me Say, yo, you if you here with me Który żyjesz podług tych skojarzeń W potępionych górach wbrew takiego losu mych obdarzeń Unosiłem się na moich skrzydłach pragnień, marzeń O postrzępionych piórach i zatartych tamtych zdarzeń Skrupulatnie zapisanych, bo sam sobie je urwałem Żeby linie atramentu stworzyły zdania, którym życie dałem Ciemne wyrazy w mojej duszy topią wszystkie myśli W morzu cieni snów ludzi, którzy tak wcześnie wyszli Zniknęli w mroku starzejącej się nocy Teraz sam tutaj stoję, całkiem sam, zupełnie obcy Nie ma tu świateł miasta, nie mam miejsca dla siebie Czuję, że kolejny raz bezcelowo okrążam Ziemię Czas już wracać, lecz nikt mi już nie został Wszystko juz umarło, wiatr puste pola ciagle chłostał I tak walczę ze snem, bo zamknąć oczy chce dopiero przy niej Więc wracam do niej, choć wiem, że już nie żyje Dlatego maluję ją farbami i światłami Czasem wyobrażeniami jak porusza swoimi ustami I oczami, tak zimami i latami Dniami i nocami, tak zlewamy się zastani Na płótnie kontury jak ten dystnas między nami Niech runą stare mury, a to są bzdury z reguły Zlepki myśli jako tylko jakieś fragmenty Całości, przez którą czuję, że trzeba iść właśnie tędy Ta noc nigdzie się nie kończy, jak my Chciałbym wierzyć, że my to coś więcej niż krew, pot i łzy Nasze skrzyżowanie, nasze końce Jak ja, jak ty, jak my