Tik Tak

Lyrics

[Verse 1] Φυλακισμένος επ' αόριστον στο ίδιο κελί 23 χρόνια τώρα δίχως να περιμένει την χάρη Παραληρεί για μια ιδέα του τρελή Για πλανήτες, αστέρια, για τον ήλιο και το φεγγάρι Δεν περίμενε απλά να εκτελεστεί η ποινή Είχε απομονωθεί για να συλλέξει δεδομένα Η Εμμονή του μόνο πια τον συγκινεί Όλα τα γνωστά του πρόσωπα του φαντάζουν ξένα Ξυπνά με την ανατολή, γυμνάζεται, διαβάζει Μ' άλλους φυλακισμένους ούτε βλέμμα δεν αλλάζει Δεν ήθελε να κάτσει Σώμα και πνέυμα ήθελε να πλάσει Ιδανικά και την ιδέα του να κάνει πράξη Ώσπου μια μέρα μέσα στο κρύο κελί του Ανακάλυψε κάτι που άλλαξε την ζωή του Κάτω από το μουχλιασμένο τσιμέντο σε μια γωνία Βρήκε μια άσπρη μισομαδημένη κιμωλία [Verse 2] Κι' άρχισε να γράφει στίχους στου κελιού τους τοίχους Με μόνους ήχους τα ΤΙΚ ΤΑΚ της κιμωλίας όποτε έγραφε Κάνοντας με μανία κάθε σκέψη ραψωδία Μέσα σε μπουντρούμια κρύα μα είχε εκείνη και του έφτανε Και γράφοντας τους στίχους του ο καιρός περνούσε Έπαιρνε την κιμωλία αγκαλιά και της μιλούσε Παραληρούσε, νόμιζε ότι του απαντούσε Να μην τελειώσει πριν το startrip την παρακαλούσε Και τότε ορκίστηκε απ' αυτό το κελί ν'αποδράσει Ότι τους νόμους του σύμπαντος θα αλλάξει Έλεγε θα γυρίσει πίσω να τη φτάσει Να σβήσει από τους τοίχους τους στίχους κι άλλους να γράψει Κι όσο η στιγμή της απογείωσης πλησίαζε Η φήμη ότι θα επέστρεφε οργίαζε Οι πιο πολλοί δεν την παίρναν στα σοβαρά Μα εκείνος σιωπηλά ετοιμαζόταν και μειδίαζε [Verse 3] Λίγες μέρες μετά από τους στίχους Δεν είχε μείνει κενό σημείο πάνω στους τοίχους Είχε γράψει στο πάτωμα, το ταβάνι, τα κάγκελα Με λόγια ψυχασθενικά, επιθετικά, παράλογα Η κιμωλία του είχε σχεδόν τελειώσει Από την αϋπνία τα μάτια του είχαν θολώσει Ήθελε μόνο το μυαλό του να κρατήσει ανόθευτο Μέχρι τη μέρα που θα ερχόταν το πολυπόθητο Κι' αυτή η μέρα ξημέρωσε εν τέλει Για τελευταίο γεύμα τον ρωτήσανε τι θέλει Τους κοίταξε ατάραχος κι είπε τα παρακάτω «Δεν θέλω γεύμα μόνο να τελειώσω αυτό που γράφω» Το έκανε και στάθηκ' όρθιος στη γωνία Εκεί που είχε πρωτογνωρίσει την κιμωλία Και μες την έκστασή του τραγούδαγε συλλαβές «Δεν θα σ' αφήσω μόνη σου, αγάπη μου, μην κλαις» Την έκλεισε προσεκτικά μέσα στο χέρι του Κι αφού σκούπισε όλα τα δάκρυά του Κοίταξε για τελευταία φορά το κελί-τεφτέρι του Κι έπειτα έφυγε για πάντα μακριά του Το διαστημόπλοιο τον πήρε από την πτέρυγα Πετούσε αληθινά, με φτερά πύρινα όχι κέρινα Σελήνη, Κρόνο, Γαργαντούας, σχέδον έφτασε 23 χρόνια δεν την ξέχασε Τη βλέπει πάλι στο παγκάκι που τη γνώρισε Και τώρα ξέρει ακριβώς τι θα συμβεί Τώρα μπορεί να κάνει όσα παλιά δεν τόλμησε Μα τώρα πια δεν είναι η στιγμή Πίσω από τη βιβλιοθήκη την κοιτά Στη ζωή του για πρώτη φορά συγκινείται βαθιά Στο φάρο ανεβαίνει, της μιλά τελευταία φορά «Lucy μη φοβάσαι πια» «Lucy μη φοβάσαι πια» «Lucy μη φοβάσαι πια» «Lucy μη φοβάσαι πια» «Lucy μη φοβάσαι πια»