Όσο τη φωνή ακούμε (Oso ti foni akoume)

Lyrics

[Verse 1: Apokliros 186] Βάλ' το γαμήδι να παίξει, να φτύσω όσα με τρέφουνε Ακόμα να βρούμε τι θέλουμε, προς τα πού γέρνουμε, γιατί διαφέρουμε Άλλα κοιτάμε και άλλα βλέπουμε , άλλα ζητάμε κι άλλα παίρνουμε Όμως ακόμα αναπνέουμε, άρα ακόμα το τέρας παλεύουμε Δεν δήλωσα ράπερ και διασκεδαστής, ούτε μουνόπανο και υποκριτής Άλλο ένα από τα παιδιά της γης που μεγαλώνουν γονείς Ακόμα αντέχει ρε το μυαλό μου κι ας με βαραίνει το παρελθόν μου Ποτέ δεν ξέχασα το ποιόν μου και για αυτό φταίει μονάχα ο bro μου Εδώ αγαπάνε την ίντριγκα, το image, το Δία και τη Μήδεια Φανατικοί κι υπό επήρεια σκοτώνουνε για ένα στοίχημα Βαφτίσαν τον έρωτα αδίκημα κι έπειτα κρύφτηκαν μέσα σε κτήρια Τα ανήλικα γίναν θεριά ανήμερα γιατί δεν βρήκανε στήριγμα Ξέρω τι σκέφτεται πες της μα να κατέβει από τα σύννεφα Οι πρίγκηπες που ήρθανε τίμια εξαφανίστηκαν μετά το πήδημα Ξέρω πώς πάει το στόρυ σου και πού θα σε βγάλουν οι φόβοι σου Άσ' τον μαλάκα δεν είσαι μόνη σου προτού ο γιος σας σκοτώσει τη κόρη σου Γευτήκαμε την προδοσία γιατί δεν μάθατε να αγαπάτε Γευόμαστε την εξαθλίωση γιατί δεν μάθατε να πολεμάτε Δεν μάθατε όνειρα να κυνηγάτε αλλά θεούς να προσκυνάτε 'κει που πήγα δεν θα πάτε γι' αυτό στο διάολο τραβάτε [Chorus] Δεν χωράει αυτοβελτίωση η εξαθλίωση που ζούμε Σε φάρμακα θα στραφούμε όσο τη φωνή ακούμε Ψάξ' το μαζί, τη μοναξιά άλλο να μην πενθούμε Το τέρας στα μάτια να δούμε και ν' αναμετρηθούμε [Verse 2: Sofia Flippant] Ξανά και ξανά και ξανά ας πάρουνε όλα φωτιά Σκατά στη ματσίλα, τ' αφεντικά, funds, φασισταριά Ως πότε θα τους προστατεύουνε πια τα θεσμικά αρπακτικά Παπάδες, ματάδες, λιμενικά, του κράτους τα λυτά σκυλιά Όσο αλωνίζουν ελεύθεροι αυτοί δεν ανασαίνουμε καν Κεφάλι σκυμμένο, στομάχι σφιγμένο, μας ποδοπατάν Μα εμείς δε μασάμε, δε μας ακουμπάν, όσο κι αν χτυπάν Στην χώρα που τα ένστικτα φάγανε μπαν, το ζούμε σαν μπαλνταφάν Μουδιασμένα μπροστά στο θάνατο, όσο οι έρωτες πάνε χαράμι Η κάθαρση πήγε περίπατο ο Φρόυντ σε ψάχνει να πάτε σαφάρι Κοιμάσαι, ξυπνάς με ματαίωση, φίλη καλή κάτω απ' το μαξιλάρι Γι' αυτό δεν κοιτάζεσαι πια στον καθρέφτη πού να σε πάρει Ακούω συχνά μια φωνή που με κράζει, με λέει τρελή Να στάζει χολή και να πυροδοτεί κάθε φόβο που είχα από παιδί Trashάρει, χλευάζει, δικάζει, κάθε μέρα φυτίλια μού βάζει Μ' εξοργίζει και μου υπενθυμίζει πώς μ' ανασφάλειες θα με κουράζει Κι όπως γυρνώ να τη βρω έχοντας τόσο θυμό Τι να δω; Είμαι 'γω που κατάπια τον οχετό Και τον φτύνω προτού να πνιγώ για να προλάβω να δω Τον κόσμο αυτό να ψοφά και πάλι να χτίζεται από παιδιά Γεμάτα απορίες, ψυχολογικά, με μάτια φωτιά [Chorus] Δεν χωράει αυτοβελτίωση η εξαθλίωση που ζούμε Σε φάρμακα θα στραφούμε όσο τη φωνή ακούμε Ψάξ' το μαζί, τη μοναξιά άλλο να μην πενθούμε Το τέρας στα μάτια να δούμε και ν' αναμετρηθούμε