Sweet

Lyrics

[Verse 1] Ξύπνησα και αγκάλιασα το στρώμα μου, έλειπες απ' τα σεντόνια μου Και χάνω τη γη κάτω απ' τα πόδια μου Μπερδεύω τα λόγια μου όσο βρέχω το στόμα μου Ξανά με υποτροπές στα καταγώγια μου Αρκέστηκαν στα λίγα Μα τους είδα να κοιτάζουν στα κλεφτά Πάρε και κάψε την επόμενη σελίδα γιατί η γραμματοσειρά που διάλεξες Έμεινε ίδια και φοβάμαι πως θυμίζει τα παλιά Μοιάζει η ζωή με ουρανό για άλλους γαλάζιος, για μας μονάχα σύννεφα Ακόμα πληρώνω το τίμημα Ποια νέα περιμένεις να σου πω; Στα ίδια έμεινα και σήμερα Να ψάχνω τα σπουδαία στα ασήμαντα Πρόσωπο παιδιού πίσω απ' τη μάσκα του γίγαντα Που για να το δεις αρκούσε ένα σου μόνο κοίταγμα Σε κάθε ξύπνημα, σ' αγαπώ ψιθύριζα Γιατί η αγάπη δεν χωράει σε ένα μήνυμα Ψάχνω να βρω το νόημα της ζωής μα όλο χάνομαι Γιατί μονίμως αγαπάμε όσα δεν φτάνουμε Εφυγες όταν φώναξα πως σε χρειάζομαι Έπεσα με τα μούτρα και από τότε μόνο μάχομαι Δεν ξέρω πλέον τι αισθάνομαι κι αν πέρασε Μα κάτι μέσα μου παρέλυσε Είμαι εκείνος ο μαλάκας που δεν ξέχασε Γιατί είδα τη θλίψη στα μάτια της γυναίκας που με γέννησε [Chorus] Και σου το 'πε ο πατέρας σου ο δρόμος Ο άνθρωπος είναι γεννημένος δολοφόνος Να 'χεις το νου σου, μη σε παρασύρει ο όχλος Όσο δένεσαι μαζί τους θα νιώθεις μόνος Σε μεγάλωσαν το σκότος και ο πόνος Το να σε καταλάβουν, άδικος κόπος Πάλεψε για τη ζωή με κάθε κόστος Μην αφήσεις να κερδίσει πάλι ο φόβος [Verse 2] Όσοι νοιάζονται δεν φύγανε τη νύχτα σαν το κλέφτη Για αυτό και έδωσα όρκο, όποιος τους αγγίξει πέφτει Γνωρίζω πια το φταίχτη και ποιοι στα δύσκολα Θα με βγάζαν απ' τη μέση ή θα με είχανε δέσει Περήφανος για το πιτσιρικά που λέγαν πως θα μπλέξει Γιατί φρόντισε εμπειρίες να συλλέξει Η μουσική κατάφερε να τον πλανέψει Και έχτισε καταφύγιο το 186 Ελα μαζί μου είπες κι άσε με να σε γνωρίσω Σου είπα δώσ' μου έναν λόγο να σε ακολουθήσω Μου 'δωσες έναν και σου 'δωσα χίλιους πίσω Μα ακόμα το παλεύω να ανθίσω Αλλη μια νύχτα δίχως ύπνο να χαζεύω ένα τοίχο Προσπαθώντας τη μητέρα μου να πείσω Ανησυχεί που γράφω στο ίδιο μοτίβο Λέω, αν δεν περάσω μπόρες πως να εκτιμήσω τον ήλιο; Ξέχασα τα λόγια της δασκάλας Για αυτό και δεν τα πήρα τόσο ήρεμα όπως ο Μάγκας Δεν είχα την επιμονή που είχε η Γκάμπι Ντάγκλας Και ονόμασα γαλήνη τον εθισμό στα ζάναξ Ευθύνης ανάληψη μία ανάμνηση Που μου θύμισε τις μέρες στην εξάρτηση Αφιερωμένο στην κατάθλιψη Γιατί δεν θα 'μουν εδώ αν μαρτυρούσε τη κατάληξη [Chorus] Και σου το 'πε ο πατέρας σου ο δρόμος Ο άνθρωπος είναι γεννημένος δολοφόνος Να χεις το νου σου, μη σε παρασύρει ο όχλος Όσο δένεσαι μαζί τους θα νιώθεις μόνος Σε μεγάλωσαν το σκότος κι ο πόνος Το να σε καταλάβουν, άδικος κόπος Πάλεψε για τη ζωή με κάθε κόστος Μην αφήσεις να κερδίσει πάλι ο φόβος