Lyrics

[Maria Dębska] Spójrz – jak ludzie z uczucia wyzuci Niskiej chuci oddają się w ucisk Jak łódź chuci ich nieraz wyrzuci Na życia dno – gdzie giną, bo zepsuci Z drogi tej czym prędzej wróć I w uczucia wsiadaj łódź! Uczucie– nie wiesz, jak ono zdobi Uczucie z ciebie Petrarkę zrobi Dajże dziewczynie z miłości coś wynieść – Uczucia ty nie oszczędzaj jej Uczucie sprawi, że zachwyt dławić Cię będzie na widok wielu zjawisk Panowie, panie! Uczucie – tanie I każdy w stanie jest żywić je Więc rzuć, rzuć chuć! I miast żyć chucią, ku uczuciom ty się zwróć! Gdy dziewczyna nie bardzo cię nęci Co to chciałbyś, a nie masz tej chęci Co to jesień już przeszła i zima A ty co się zapalisz to się zżymasz Zamiast tę niepewność snuć Ty uczucie w sobie wzbudź Uczucie wytrze, co w nim najbrzydsze Uczucie zatrze, co nie najgładsze To oko zmruży na feler zbyt duży Tu coś wydłuży, tam skróci zaś Uczucie w Parmę przemieni Grójec I to co marne doinwestuje A zanim kraniec nastanie na nie To niesłychanie wzbogaci jaźń Więc rzuć, rzuć chuć! I miast żyć chucią, ku uczuciom ty się zwróć! Więc rzuć, rzuć chuć! I miast żyć chucią, ku uczuciom ty się zwróć!